ಆಗಸಕೆ ಬಣ್ಣ ಕೊಟ್ಟವನ್ಯಾರೋ?

ಆಗಸಕೆ ಬಣ್ಣ ಕೊಟ್ಟವನ್ಯಾರೋ?
ನೀನ್ಯಾರೋ ಹೇಳು?

ಸಪ್ತವರ್ಣದ ಕನಸು ಕಟ್ಟಿ
ನೀಲಿ ನಭದ ಮೇಲೆ ಹಾರೋ
ಕನಸುಗಾರ ನೀನ್ಯಾರೋ?

ಕಡಲತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಏರಿ
ದಡದ ಮರಳ ಹೊನ್ನ ಮಾಡಿದ
ಸ್ಪರ್ಶಮಣಿ ನೀನ್ಯರೋ?

ಕಲ್ಲುಮಣ್ಣ ರಾಶಿ ಮಾಡಿ
ದಟ್ಟ ಹಸಿರ ಉಸಿರು ತುಂಬಿದ
ಮಾಯಾಶಿಲ್ಪಿ ನೀನ್ಯಾರೋ?

ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಭುಮಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟು
ಆಗಸದಿ ಶಶಿಯನಿಟ್ಟು
ಬೆಳಕ ಕೊಟ್ಟವನ್ಯಾರೋ?

ನೀನ್ಯಾರೋ ಹೇಳು?
ಆಗಸಕೆ ಬಣ್ಣ ಕೊಟ್ಟವನ್ಯಾರೋ?

ನದಿ ಮತ್ತು ನೆನಪು

ಜಿಟಿ ಜಿಟಿ ಮಳೆ

ರಸ್ತೆಯೆಲ್ಲಾ ಕೆಸರು ಕೊಚ್ಚೆ

ಮನಸ್ಸೆಲ್ಲಾ ರಾಡಿ

ಯರೋ ಹೇಳಿದ ನೆನಪು

ನದಿಗೆ ನೆನಪಿನ

ಹಂಗಿಲ್ಲವಂತೆ

ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ

ಹರಿವು ನದಿಗೆ

ನೋವು ನಲಿವೆಲ್ಲಾ ಒಂದೇ

ಸೆಳೆವಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿ ಹೋದ

ಕನಸುಗಳು ಇನ್ನೂ

ಕನಸುಗಳಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿವೆ

ಸುಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಮುಳುಗಿದ

ಮನಸುಗಳು

ಯಾರ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ

ನೆನಹುಗಳಿಂದ ತೊಯ್ದ

ತಟಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ

ಯರೋ ಕುಳಿತಿರುವಂತೆ..

ನಿಜ, ನದಿಗೆ ನೆನಪಿನ

ಹಂಗಿಲ್ಲ, ಆದರೆ;

ನನಗೂ ನಿನಗೂ ಇದೆ.

ಕಡಲ ಸೇರಿ ಸಿಹಿ ನೀರು

ಉಪ್ಪದಾರೂ, ಮುಪ್ಪಾದರೂ

ನೆನಪು ಚಿರಂಜೀವಿ

ನೆನೆವ ಮನದಲ್ಲಿ

ಮುಚ್ಚಿದ ರೆಪ್ಪೆಗಳೆಡೆಯಲ್ಲಿ

ನದಿ ಹರಿಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ.

ನದಿಗೆ ನೆನಪಿನ ಹಂಗಿಲ್ಲ, ನಿಜ

ಆದರೆ...

ಜೀವ ರಸಾಯನ ಶಾಸ್ತ್ರ ವಿಭಾಗದಿಂದ

ಊರಿಂದ ದೂರ, ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ

ನಮ್ಮ ಜೀವ ರಸಾಯನ ಶಾಸ್ತ್ರ ವಿಭಾಗ

ಬುಡವಿಲ್ಲ, ತುದಿಯಿಲ್ಲ

ಕಟ್ಟಿದ್ದು ಯಾರೋ ಸರಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ!

ಪ್ರಯೋಗ ಶಾಲೆಯ ಮುಲೆ ಮುಲೆಗಳೊಳಗೆ

ಸಹಬಾಳ್ವೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ

ಹಳೆಯ ಶತಮಾನಗಳಿನ್ನೂ

ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿವೆ

ಒಮ್ಮೆ ಹೊಕ್ಕಿರೆಂದರೆ

ಆ ಸರಳುಗಳಿನಂದಾಚೆ

ಹೊಸತೊಂದು ಆಯಾಮ

ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುವ ಬದುಕು

ನಿಜಕ್ಕೂ ವಾಸ್ತವವೊಂದು ಒಗಟು

ಎಲ್ಲೋ ಕಾಡಲ್ಲಿ

ಬಂಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬೆಳೆದ

ಬಾನ್ಸಾಯಿಗಳೆಲ್ಲಾ

ಇಲ್ಲಿ ತಳವೂರಿ ಹೆಮ್ಮರಗಳಾಗಿ

ಆಗಸಕೆ ಚಾಚಿವೆ.

ಅವರಂತಾಗುವ ಆಸೆ ನಮಗೂ

ಆದರೆ, ಅಪರಿಚತೆಯ

ನೀರವ ಮೌನ ಕೆಣಕುತ್ತದೆ

ಅರಿಯದಕ್ಕೆ ಅಂಜುವುದೇ

ಮಾನವ ಗುಣ

ಎಷ್ಟು ಅಂಕು ಡೊಂಕಾಗಿ

ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸಿ ನಡೆದರೂ

ಬೆನ್ನಟ್ಟುತ್ತದೆ

ಕಣ್ಣಿನಂಚಿಂದಲೇ

ಕೆಣಕುತ್ತದೆ

ಮನದ ತಿಳಿಕೊಳವನ್ನು

ಕದಡುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನು ಮೇಲಲ್ಲಿಗೆ

ಹೊಗುವುದೇ ಇಲ್ಲವೆಂದುಷ್ಟೋ ಬಾರಿ

ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ

ಆದರೇನು?!

ಭಯವ ಗೆಲ್ಲುವ ತವಕ

ಅಂಜಿಕೆಯನ್ನೇರಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ

ಅದ ಗೆದ್ದಾಗಲೇ ಸತ್ಯದ

ಹೊಸತೊಂದು ಮಜಲು

ಕಾಣುತ್ತದೆ

ಮಸುಕಾದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ

ಜಾರಿದಾಗ ಬೀಳದಂತೆ

ಹಿಡಿಡೆತ್ತಲುಎಷ್ಟೊಂದು ಕೈಗಳು

ನಗುವ ಹೂಗಳು

ಹಾಡುವ ಗೀತೆಯ ನಾದಕ್ಕೆ

ನಾವೂ ಅರಳಬೇಕು

ಮುಂದೆ ಅವರ ಜಾಗಕ್ಕೆ ನಾವೂ

ನಮ್ಮ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಇನ್ಯಾರೋ....

ಬದುಕು ಹಿಗೇ ಸಾಗಬೇಕು.

ಹಾಡು ಹಕ್ಕಿ

ಇಂದೇಕೆ ಮೌನ ಹಾಡು ಹಕ್ಕಿ
ಮರೆತೆಯೇನು ಹಾಡನು?!
ಭಾವ ತುಂಬಿ ಬರೆದ ಕವಿಯ
ಎದೆಯ ಮಿಡಿತದ ಸಾಲನು

ನಿನ್ನ ದಿವ್ಯ ಮೌನದೊಡನೆ
ಮರೆಯಾಯ್ತು ಎಲ್ಲಾ ರಾಗವು
ಮುಡದಾಯಿತು ಕವಿತೆಯು
ನಾದವಿರದ ಅನಾಥ ಜಗವು
ನಿನ್ನ ದನಿಗೆ ಕಾದಿದೆ

ಬಿಟ್ಟು ಬಾರೆ ಭಯದ ಗೂಡ
ರೆಕ್ಕೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಹಾರು ಬಾ
ಸಹ್ಯಾದ್ರಿ ಸಾಲ ಹಸಿರಿನಲ್ಲಿ
ನಿನ್ನ ಉಸಿರ ಸೇರಿಸಿ
ಏರಿಳಿತದ ಪ್ರಕೃತಿಗೊಂದು
ರಾಗಹಚ್ಚಿ ಹಾಡು ಬಾ

ಅಭಿಮಾನಿ ಹೃದಯ ನಿನಗೆ
ಹಲವು ಕಾತರದಿ ಕಾದಿವೆ
ಕರುಣೆ ತೋರಿ ಬರಡು ಮನಕೆ
ಗಾನಸುಧೆಯ ಹರಿಸು ಬಾ
ನಮಗಾಗಿ ಒಮ್ಮೆ ಹಾಡು ಬಾ.

ಸಂಕೋಲೆ

ಭಾವನೆಗಳ ಗರಿಗೆದರಿ

ಮುಕ್ತತೆಯ ಮತ್ತೇರಿ

ಕನಸಿನ ಬೆನ್ನೇರಿ

ಹಾರಲು ಸಿದ್ದ

ಮತ್ತೇನೋ ಸೆಳೆತ

ನೆನಪಿನ ಬೇರು

ಭೂಮಿಗೆ ಬಂದಿತ

ಕರ್ತವ್ಯಕೆ ಅಂಜುವೆಯೇಕೆ?

ಏಕಾಂತವು ತೇಲುವ ಮೇಘ

ದು:ಖವು ಕರಗುವ ಆವಿ

ಮಿಂಚಿ ಗುಡುಗುವ ಬುದ್ದಿ

ಕಣ್ಣೀರ ಹನಿಮಳೆ

ಕಡಲ ಸೇರುವ ದಿನವೆಂದೋ?!

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮಾರುತದಿ

ತೇಲುವ ಮನ, ತಡೆ ಅರೆ ಕ್ಷಣ

ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಯ ಮರೆಯುವುದೆಂತು?

ಪ್ರೀತಿ, ವಾತ್ಸಲ್ಯ,ಬಾಂದವ್ಯ,ಜವಾಬ್ದಾರಿ, ವಿಶ್ವಾಸ

ಬಾವನೆಗಳೇ ಕೊಂಡಿಗಳು

ಹುಚ್ಚು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತೊಡರುವ ಸಂಕೋಲೆಗೆ.

ಊರ್ಧ್ವಮುಖಿ

ಭುವಿಯನ್ನೂ ಬಾನನ್ನೂ
ಬೆಸೆಯುವಂತೆ
ಬಯಲಲೊಂದು
ಒಂಟಿ ಮರ.

ಟಿಸಿಲೊಡೆದ ಒಣ ರೆಂಬೆಗಳು

ಮೋಡದೊಳಗೇ ಇಳಿದು

ನೀರ ಹೀರುತಿವೆಯೆನೋ

ಭೂಮಿ ಭರಡಾದರೆ

ಇನ್ನೇನು ಮಾಡೀತು ಪಾಪ! !

ನೆಲದೊಳಗಿನ ಬೇರು
ಗತಕಾಲವನ್ನೆಲ್ಲಾ
ತಡವಿ, ಎಡವಿ
ಒಳಗಿನ ಲವಾರಸಕ್ಕೆ
ಕರಟಿ ಹೋಗಿದೆ

ನೀರ ಅರಸುವ ಭರದಲ್ಲಿ,
ಮಣ್ಣ ಹೆಂಟೆಯ ಒಳಗಿನ
ಬೆಂಕಿಯ ಭಯದಲ್ಲಿ,
ಬೇರ ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಜನರೂ ಅಷ್ಟೇ
ಅದ ಕಂಡಾಗೆಲ್ಲಾ
ಶೀರ್ಷಾಸನ ಹಾಕಿ
ಆ ಮರದಂತೆ ನಾವೂ
ಭೂಮಿಯನ್ನು
ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ
ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ.

ಕತ್ತಲ ಮೇಲೆ

ಭುವಿಯು ರೆಪ್ಪೆ ಮುಚ್ಚಿದ ವೇಳೆ
ಬೆಳಕು ಬತ್ತಲಾಗಿ
ಕತ್ತಲಾಗಿದೆ ನೋಡು


ಬದುಕು ಬಳುಕುವ ವೇಳೆ
ಉಸಿರ ತುಡಿತಕ್ಕೊಂದು
ಪದವ ಹಿಡಿದು


ನಿನ್ನೆ-ನಾಳೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಹೆಣೆದು
ಇಂದಿಗೊಂದಿಷ್ಟು ಇಂಬುಕೊಟ್ಟು
ವರ್ತಮಾನದ ಸಾಲು ಬರೆದು


ಗಡಿಯಾರದ ಮುಳ್ಳು ಕಿತ್ತು
ಸಮಯದಲದ್ದಿ, ಬದುಕಿಗೊಂದು
ಭಾಷ್ಯ ಬರೆದಿರಲು


ಮಬ್ಭುಗತ್ತಲ ಬಾಳ ಮೇಲೆ
ಬೆಳಕಿನಿಂದಲೇ ಒಂದು
ಕವಿತೆ ಮುಡಿತು ನೋಡು.